می فروشان!

     لحظه ای تأخیر باید،

       تا که پیر پیرهن چرکینمان

از در بیاید....

اماچون مهلت نفر بعد تمام شده

لا جرم من هم باید بروم!

اين نبض قبر کيست که تا ماه می رود؟

اشک از برای چيست که ناخواه می رود؟

اين درد قلب کيست که در کوچه ها روان

تا آسمان به پای غمش راه می رود؟

گويی صدای آتش در را شنيده است

شمعی که سوی آتش اکراه می رود!

از درد دود و مادر آتش گزيده ام

قلبم به پای آتش جانکاه می رود

روزی شنيده ام که ز نامرد روزگار

ميخی فرو به مادر هر آه می رود!

اشک است کز دو چشم علی مي چکد چنين؟

يا خون ميخ در که به اين چاه می رود؟

شبي به چشم خدايم نگاه می کردم

و با کمال وقاحت گناه می کردم

برای اينکه تو راحت گناه رقصانی

تمام پنجره ها را سياه می کردم

به لحظه ای هوس و ذره ای نگاه حرام

سکوت مطلق شب را تباه می کردم

بهشت ـ آدم و حوا ـ درخت سيب و گناه

خدای من! همه جا اشتباه می کردم

به نام سيب وليکن به کام حوا بود

اگر بساط دلی رو به راه می کردم

هنوز در پی آن سيب سرخ می گردم

بهانه ای که به اسمش گناه می کردم!